vorige
vorige

de eenzaamheid van polyamorie — behoefte aan een maatje

door Isabelle Juursema / @peau.belle

het voelt zo gek, behoefte hebben aan een maatje, terwijl alles binnen het stigma van polyamorie wijst naar non-exclusiviteit.

Een vrij, blij, sletterig, gulzig, hippie leventje is wat ik zou moeten leiden. Maar oh, wat verlang ik toch naar de persoon die ik elke week zie en altijd een ‘welterusten’ en ‘goeiemorgen’ appje mee deel. Of een stevige ruzie mee maak omdat de gevoelens voor elkaar toch wel erg diep zitten. Seks die in het begin nog een beetje als een goed geacteerd toneelstuk voelt maar op een onverwachts moment evolueert in elkaars lijf ontdekken in uiterste fascinatie. De volgende morgen samen brak in bed blijven liggen omdat ik diegene voor het eerst heb meegenomen naar een knusse “house-waus” bijeenkomst bij mijn beste vriendinnen. En dan de hele dag zo lekker, lui en vies aan elkaar friemelen. Ja, friemelen.

Bovengenoemde omschrijving is natuurlijk hartstikke normaal om naar te hunkeren. Voor iedereen. Dat liefde voor polyamorische mensen verdeeld kan worden over meerdere personen, hoeft niet te betekenen dat er niet eentje uitspringt waar je nog closer mee bent dan de anderen. Sommigen willen deze persoon graag ‘primaire partner’ noemen. Maar iemand zonder deze titel kan natuurlijk ook deze rol vervullen. Als er geen vaste regels meer zijn om je aan te houden, is het aan jou om te beslissen hoe je jouw eigen manier van liefhebben wilt vormgeven. Dat is heel veel zoeken, uitproberen, maar vooral jezelf toestaan om jouw regels en voorkeuren bij te schaven als je dat nodig hebt.

Ik zie het mezelf nog zo vaak doen: zeggen dat ik de date naast mij op de bank wel leuk vind. Maar dan probeer ik meteen de opmerking in te perken door erbij te vermelden dat ‘het nog alle kanten op kan gaan’ en ‘we er geen labels op moeten plakken’ dus ‘laten we lekker vrij en chilled kijken of dit wat wordt.’ Zie je hoe ik daarin meteen een coole houding probeer aan te nemen? Eigenlijk zou ik willen zeggen: ‘Ik vind je fijn en interessant. Ik wil graag met je ontdekken wat deze connectie betekent. Ik wil graag dichter bij je komen.’ Maar dat zou betekenen dat ik iedere keer mijn tere hartje samen met een hamer in mijn dates handen leg, hopend dat diegene de hamer niet gebruikt om dat hartje kapot te slaan. Het vergt een geoefende skill om op te komen voor mijn eigen gevoelens, de ruimte in te nemen en de gok te durven wagen. En er daarmee ook op te vertrouwen dat de mogelijke uitkomst van een afwijzing, niks zegt over mijn waarde. Dat is nogal een lastige vaardigheid om onder de knie te krijgen.

het uiten van feelings moet dan wel meteen iets heel groots betekenen, toch?

Het maakt het dan ook extra lastig om gevoelens van liefde te uiten als de ander daar direct beklemmende gevoelens bij krijgt. En vaak ook nog als een haas wegsprint. We hebben geleerd niet transparant te zijn over onze gevoelens. Het moet een spel blijven van raden, hinten en hopen. Het spelletje dient zorgvuldig gespeeld te worden zodat de spanning hoog blijft, maar er nog niks wordt vastgelegd. Geen consequenties, alsjeblieft. Het uiten van feelings moet dan wel meteen iets heel groots betekenen, toch? Trouwen, kinderen, huisje, boompje, beestje? Terwijl, ga maar eens na in je hoofd: hoe vaak heb je wel niet gedacht ‘jeetje, wat een mooi mens staat er toch voor me.’ of ‘wauw, ik voel me heel prettig en veilig bij deze persoon.’ of ‘ik wil haar heel graag beter leren kennen en kijken wat het kan worden.’ zonder meteen al de hele toekomst te hebben uitgestippeld. Het is pure nieuwsgierigheid. En laten we dan ook maar meteen helemaal eerlijk zijn: hoe leuk is het niet om samen te grappen en fantaseren over de toekomst? Zo van: ‘Als corona voorbij is, pakken we meteen de koffers voor onze reis naar Bali, goed?’ en ook ‘Ja, maar wat moeten we dan doen met onze 15 katten?’ 


In een prachtige video van Nowness, vertelt filosoof Alain Badiou over liefde en hoe we de definitie ervan verkeerd zijn gaan interpreteren. Liefde tussen mensen schept een vorm van afhankelijkheid van elkaar wat haaks staat op de drang naar het individualisme van deze tijd. Liefde wordt daarmee een gevaar voor het vervullen van al onze eigen wensen en interesses. De opkomst van dating apps draagt hieraan bij. Niet alleen hebben we enorme keuzestress — wat nou als er een beter iemand voorbij komt? — ook moeten deze kandidaten voldoen aan een waslijst van gelijke doelen en interesses in het leven zodat deze niet in de weg staan van onze eigen doelen en interesses. Op deze manier proberen we het risico op hartzeer en ingewikkeldheid te voorkomen. Alles moet al duidelijk zijn van tevoren.

En ik betrap mezelf er ook op. Ook mijn drang naar individualisme is groot. En het is daarmee een belangrijk onderdeel van mijn voorkeur voor polyamorie. Soms stel ik mezelf wel eens de vraag of ik niet polyamoreus ben vanuit een bron van angst. Dat is een hele confronterende vraag om te stellen. En toch houdt het me scherp. Ik heb mezelf namelijk beloofd iedere situatie eerlijk te beoordelen en mijn voorkeuren te mogen aanpassen wanneer dat nodig is of misschien wel beter past op dat moment. Gedachten als: ‘past iemand wel perfect in mijn plaatje?’ Of nogmaals, ‘wat nou als er een beter iemand op mijn pad komt?’ poppen nog vaak in me op in mijn zoektocht naar een maatje. Maar door het springen in het diepe gat van ongedefinieerde liefde, word ik telkens verrast door het avontuur en de lessen die deze relaties met zich meebrengen. Mijn individu is daardoor nooit aangetast. Het heeft alleen meer inspiratie gekregen, nieuwe inzichten, herinneringen. En het mooiste is: er is ruimte om elkaar te leren kennen zoals we écht zijn. Allemaal als individuen bij elkaar met een hele grote berg liefde, uiterste nieuwsgierigheid en vooral respect. Dat is voor mij het grote goed. 

Foto: Isabelle Juursema

Het verlangen naar dat maatje zit er nog steeds. Ik probeer het te koesteren en het de ruimte te geven. Ik ben tenslotte ook maar aan het leren. Gelukkig weet ik wel dat het oké is om dit te wensen. In de tussentijd stel ik me open voor de unieke relaties die mijn leven in komen wandelen en laat ik me meeslepen in het avontuur. Voor ik het weet lig ik brak in dat bed, naast mijn maatje. 

Hoe gaan jullie om met de begeerte naar affectie? Hoe bevalt jullie het daten? En waar lopen jullie tegenaan? Ik ben altijd nieuwsgierig naar verhalen en visies van anderen. Van elkaar kunnen we leren. Mijn inbox verwelkomt alle vragen en verhalen die jullie te vertellen hebben. Het adres is isabelle@rebellle.com.

Liefs,

Belle