vorige
vorige

de eenzaamheid van polyamorie — liefhebben zoals het hoort

door Isabelle Juursema / @peau.belle

mijn seksuele identiteit is complexer dan ik dacht.

Ik omschreef het als hyperseksueel zonder voorkeur voor man, vrouw, X. ‘Ik ben Isabelle en ik val gewoon op mensen’ zei ik dan. Ik sta daar nog steeds achter. Ik voel ook dat dat klopt. Maar toen sloeg ik het boekje open bij het hoofdstuk ‘liefde voor vrouwen’. En daar kwamen ineens allemaal diepgewortelde, oude, pijnlijke gevoelens naar boven drijven. 

Een onderdeel van deze gevoelens is de druk van de maatstaven die de maatschappij heeft gehangen aan de definitie van een goede relatie. Die maatstaven zien er bijvoorbeeld uit als: concreet naar de buitenwereld uitspreken dat wij een relatie hebben. En: een toekomstbeeld hebben samen. Maar ook: een heel rijk, kwantitatief goed gevuld seksleven hebben. Het is erg gefocust op bewijzen aan de buitenwereld dat de relatie goed zit. Het moet allemaal perfect zijn. Maar eigenlijk doet dat zo af aan de liefde die er echt bloeit tussen twee mensen. 

Ik merkte in mijn eerste relatie met een vrouw dat ik mijn seksualiteit aan het bewijzen was. ‘Zie je wel, ik val ook ècht op vrouwen!’ was hetgeen dat ik wilde bewijzen. Ik wilde laten zien dat ik net zo’n seksueel wezen was met vrouwen als met mannen. Het voelde eerder als een soort wedstrijd dan een ontdekkingstocht. Deze wedstrijd vond precies zo plaats toen ik op jonge leeftijd mijn eerste seksuele en relationele ervaringen had. 

“het voelde eerder als een soort wedstrijd

dan een ontdekkingstocht.”

Een bekend symptoom van deze bewijsdrang is de projectie van de perfecte relatie op de persoon met wie je aan het daten bent. We doen het allemaal en het is niet gek ook. Deze projectie is van nature goedaardig en komt waarschijnlijk (hopelijk) uit een plek van vreugdevolle fantasie. Naarmate je ouder word, wordt deze fantasie door ervaringen — goed en slecht — bijgeschaafd. Hierdoor hebben we een perfect plaatje geschept van het persoon die naadloos bij ons aan zou moeten sluiten. Maar eigenlijk, wat er steeds gebeurd, is dat we ieder persoon aan het meten zijn aan dat perfecte plaatje in plaats van dat we kijken naar wat er in de ruimte tussen elkaar speelt. Misschien klopt het op papier totaal niet bij elkaar; jij en de ander samen. Maar dan nog kunnen de vonken er om de een of andere reden vanaf spatten. 

Ik ontdekte een poos terug precies hoe dat voelde:

Het was voor mij overduidelijk dat ik gevoelens had voor een zekere vrouw. Als mijn hart sneller klopt voor iemand, kan ik ze uren bestuderen. Ik zie alle micro bewegingen die zij maken, sla tot in detail op hoe hun huid aanvoelt of hun aanraking. Hun geur staat gegraveerd in mijn brein en de gedachten aan een van deze kenmerken, verbind me direct met het gevoel dat ik voor ze draag. Dit was allemaal aan de orde bij haar. 

Gedurende de keren dat we elkaar hadden gezien, vond ik nog geen geschikt moment om deze gevoelens aan haar te bekennen. Het voelde ook niet alsof het me hoog zat en ik het eruit moest laten. Het was er gewoon. En het had een plekje. Het mocht eruit komen wanneer het er zin in had. En ineens gebeurde het. Op een zekere ‘house-waus’ avond bij mijn beste vrienden (weet je nog, van de vorige column?) zat ik gehurkt bij haar. Ik hield haar hand vast en mijn gevoelens vloeide er organisch uit. ‘Ik voel me verbonden met jou en ik neem graag alles van jou in me op. Ik heb me in lange tijd niet zo veilig gevoeld bij een vrouw en ik ben daar zo dankbaar voor’. Ze reageerde daarop met de woorden ‘ik heb een beetje een crush op jou’. Dat moment staat nu in video vorm opgeslagen in mijn hoofd. Het zette me aan tot een zoen. De eerste zoen.

Normaliter zou ik mezelf dan direct gaan bevragen: ‘hoe nu verder’ en ‘wat is de volgende stap’? Maar dat deed er niet toe. Ik denk dat we helemaal niet hoeven na te denken of we nu op date gaan, of we nu met elkaar naar bed moeten of onze relatie nu een label krijgt. Het is op dit moment zo onbelangrijk voor hetgeen wat er tussen ons speelt. Het is alsof onze liefde een bolletje van gloeiende warmte is. Alsof we dat bolletje samen hebben vastgepakt en op een mooi plekje hebben neergelegd. Af en toe kijken we er vertederd naar, geven we het een aai. Wat dat bolletje allemaal gaat worden, is afhankelijk van de ontdekkingstocht die we gaan maken. Samen.

Een andere geliefde, toen ik hem het verhaal vertelde, werd zo gelukkig toen hij dit hoorde. Het drong nog even niet tot me door hoe organisch dit verliep en hoeveel vrijheid die ik dit proces had gegeven. Totdat hij zei dat hetgeen wat er had plaatsgevonden, puur het delen van intimiteit was. Het is: ‘ik voel me zo compleet en zo boordevol liefde dat ik het wil delen’. En dat is zo een machtig gevoel. 

Met dit persoon deel ik net zo’n ongedwongen relatie. We spreken duidelijk uit waar onze behoeftes liggen en proberen zo eerlijk mogelijk te kijken naar de connectie die er op dat moment tussen ons speelt. Een verademende afspraak is dat seks geen must is. Maar ook dat ons belangrijkste doel is om elkaar echt te leren kennen en de inhoud van onze relatie daarop bij te stellen.

“1 + 1 = 3”

In diezelfde week had ik een gesprek met mijn huisgenoot over de schitterende video van Alain Badiou — de video die ik in mijn vorige column heb besproken. Ik verwonder mij altijd over de bibliotheek aan filosofische kennis die mijn huisgenoot in zijn hoofd heeft opgeslagen. Vanuit die bibliotheek pakte hij een fascinerende theorie. Eentje waarbij Alain uitlegt hoe de regel 1 + 1 = 3 geldt in de liefde. Als je twee mensen bij elkaar zet, gebeurt er iets tussen die twee. Je zou kunnen zeggen: de energieën van de twee mensen zijn met elkaar in interactie. Of: er ontstaat een boeiend gesprek die bij beide emoties oproept. Of nog simpeler: er is een aantrekkingskracht. Wat er tussen deze mensen gebeurt is op zichzelf een uniek “ding”. Jij en ik bij elkaar vormen iets heel anders — een andere dynamiek — dan jij en je geliefde. Het is precies dat, die ruimte tussen de twee, nummer 3 in de optelsom, wat uiterst gefascineerde observatie verdient. De interacties die daaruit voortvloeien zijn een avontuur.

Er valt nog veel te onderzoeken. Maar inmiddels heb ik in de reis door de eenzaamheid van polyamorie al verschillende eilanden ontdekt. Ik heb een eilandje gemaakt voor mijn twee ongelabelde liefdes, een eilandje waarop ik mijn seksuele identiteit opnieuw aan het definiëren ben en een eilandje waar ik mijn diepste verlangens een mooi thuis heb gegeven. Ik heb ook een eilandje toegewezen aan al de prachtige, openhartige verhalen die ik van jullie heb gekregen. Iedere reis is zo uniek en hoe meer ik over ieders reizen leer, hoe rijker ik mij voel in mijn verbintenis met jullie. Zoals altijd: mocht je het leuk vinden om je verhaal met mij willen delen, DM mij via Instagram via @peau.belle of schrijf naar mij op belle@pleasuresociety.nl

Liefs,

Belle