vorige
vorige

p.s. i’d fuck you #2

door Pip Lou

hi lieve geilerds

Sinds kort heb ik een nieuwe leefomgeving, want met alle corriesmet in de gemiddelde Albert Heijn leek het me geen slecht idee naar een klein eilandje te verhuizen. De drukte in Europa, het niet mogen en kunnen daten, het ongeduld dat ik voel om weer met mensen op een terras te mogen zitten en in een club de billen uit m’n broek te twerken… Het droeg allemaal bij aan mijn vlucht van mijn eigen (t)huis. Voordat ik op de onbereikbare plaats van bestemming ben overbrug ik een reis van 30+ uur. Ik hop van vliegveld naar vliegveld, laat her en der nog een wattenstaaf in m’n neus douwen en realiseer me dat dat misschien wel het meest intieme contact van de afgelopen maanden is geweest.

Het moment dat je wattenstaafjes-in-neuzen-contact als intiem gaat ervaren omdat niemand meer dichtbij mag komen… Dát is je cue om naar een semi-onbewoond eiland te vluchten.

Toch?!

Het speedbootje dat mij van het vliegveld naar het eiland gaat brengen vult zich in eerste instantie met voornamelijk Russische toeristen. Naarmate we meerdere eilanden bezoeken, veranderen mijn medereizigers van toeristen in locals. Het is de eerste keer dat ik mij ten volle realiseer dat het eiland dat ik bezoek streng islamitisch is. Ik kijk om me heen en merk op dat ik de enige vrouw ben zonder hijab en voel me naakt met mijn blote schouders. De tattoeages op mijn linkerarm voelen als een provocatie naast de bedekte schouders van de vrouwen om me heen. Normaliter heb ik geen last van schaamte rondom naakt zijn, uitgesproken en zoek ik graag de grens op van wat “mag”. Maar al die uitgesprokenheid maakt niet dat ik me nu comfortabel voel met mijn blote schouders. Terwijl ik om me heen kijk, zie ik dat er ook een hoop ogen met net zoveel nieuwsgierigheid naar mij kijken. Denken we hetzelfde? Zijn we net zo verbaasd en verwonderd over de keuzes die de ander maakt in het leven?

Foto: Pip Lou

Niet alleen nu voel ik me ineens naakt, de komst van de mondkapjesplicht geeft mij de laatste tijd wel vaker dit gevoel.  Mijn werk in het ziekenhuis en daarnaast reizen met het OV zorgt ervoor dat er dagen zijn waarbij ik meer dan 12 uur een mondkapje op heb. Zodra je die van je gezicht trekt, mét dramatisch effect waar ze bij Grey’s Anatomy jaloers op zouden zijn, voel je de koude lucht op je gezicht. Een beetje zoals je de koude lucht langs je billen voelt gaan wanneer je in de sauna loopt. Mijn gehele 30+ uur durende reis moest ik een mondkapje op en bij het instappen op de speedboot besloot ik dat mijn Grey’s Anatomy-moment daar was. Niemand draagt hier een mondkap en ik heb mijn verse #metoo-wattenstaaftest nog in mijn zak.


Met het naakte-gezicht-gevoel nog vers in mijn geheugen, kijk ik nog eens naar de vrouwen naast mij. Waar mijn outfit van vandaag in Nederland gepast zou zijn, voel ik me nu met blote schouders naakter dan in ik me ooit in een parenclub heb gevoeld.  


Doordat ik mij aan het verdiepen ben in de Islam, heb ik meer begrip voor de keuze een hijab te dragen. Deze vrouwen zijn niet “zielig” en “gevangen”, maar sterke vrouwen die ervoor kíézen zich te bedekken met een zekere elegantie. Vrouwen die zich veilig voelen door verschillende wijzen van bedekking en krachtige rollen bekleden in de maatschappij. (Disclaimer: Ik ben geen Islamoloog en ja, ik weeeeet het; deze keuzes gelden niet voor iedereen. Maar das bij alles, schattenbout.) Tijdens het verlaten van de boot zie ik dat ook op “mijn” eiland alle vrouwen een hijab dragen. Mijn keuze om naar dit eiland te reizen vanwege een behoefte aan contact en intimiteit, lijkt nu lachwekkend. Natuurlijk ga je dan naar een strikt islamitisch eiland. Want ja, dáár ga je gelijkgestemden vinden. Sure. 

Ik maak nog net geen daadwerkelijke facepalm wanneer ik me realiseer dat ik mijn rebels-feministische-tietenshirt heb ingepakt. Die blijft de komende tijd op de bodem van mijn tas. 

In een uur ben je het hele eiland rondgelopen. Je komt dan bouwwerken, een paar restaurants, visserbootjes, veel afval en meerdere moskeeën tegen. Elke middag en avond is de adhaan te horen (oproep tot gebed) en op vrijdag heb ik een verplichte vrije dag, want dat is de heilige dag. Voor even ervaar ik weer een gevoel van overweldigd zijn zoals je hebt wanneer je ondergedompeld bent in een andere cultuur en religie. Verergerd door een lockdown en een jaar niet kunnen reizen. Ook mijn nieuwsgierigheid op het gebied van daten wordt geprikkeld, want; hoe gaat dat hier?

Bestaat Tinder op een islamitisch eiland?

Na een snelle download van de app, kom ik tot de conclusie dat mannen en vrouwen óf niet heel erg in mij geïnteresseerd zijn óf dat dit misschien een bewijs is dat datingapps een virus zijn van de westerse maatschappij. Op dit eiland heb ik me te gedragen volgens een andere standaard. Het downloaden van een datingapp lijkt gevoelsmatig ineens gelijk te staan aan het downloaden van porno. Mannen glimlachen vriendelijk naar mij, evenals de vrouwen. Maar ten alle tijden is er een zekere afstand met bijna voelbare kloof. Ik probeer me te verzetten tegen de kloof, maar er lijkt geen ontkomen aan. Graag wil ik nader tot deze mensen komen, alleen zorgt mijn afkomst ervoor dat ik nooit veel dichterbij zal komen dan een beleefd “Salamu alaykum”.

Overdag haal ik boodschappen in een van de vele supermarktjes en probeer oogcontact te maken met de caissière.

Screrenshot: Pip Lou

Mijn huidhonger, de coronials en een sterke behoefte aan intimiteit, desnoods door middel van een wattenstaaf in mijn neus, komt in volle hevigheid omhoog. Het lijkt alsof de afgelopen maanden in lockdown als een crashdieet op mijn huidhonger hebben gewerkt.


De caissière kijkt weg en ik heb het idee dat ik haar door mijn blik alleen maar meer in de hoek van schaamte dwing. Ik voel haar schaamte en gelijk ook die van mij. Hoe wonderlijk, dat ik me op dit eiland al beschaamd voel door het maken van oogcontact, terwijl ik in Nederland seks heb gehad op feestjes met mensen waar ik de naam niet van wist. Levert al die openheid over seksualiteit ons, mij, iets op? Wordt de wereld er beter door? In Nederland heb ik vaak het gevoel dat er een oordeel wordt gevestigd over (mijn) openheid. Ik kan en mag er zijn zoals ik wil, maar daarnaast voel ik meningen en oordelen branden in mijn rug. Hier voel ik meningen en oordelen ook branden, door niet-beantwoordde momenten van oogcontact, blote schouders en mijn onbedekte, blonde haren. Alsof ik zonder mondkapje door de Albert Heijn in Nederland loop, zo voel ik dezelfde schaamte als ik oogcontact probeer te maken. Zelfs als het corriesmetloos oogcontact is.

Voor de komst van Tante Cor maakte ik thuis of op mijn werk graag fysiek contact. Een knuffel, korte aanraking of een zoen. Hier voelt het als een inbreuk op bepaalde intimiteit door iemand alleen aan te kijken. Maakt al deze ingetogenheid dat je meer ingetogen wordt? Of diept ingetogenheid op een bepaalde manier intimiteit uit, waardoor oogcontact als zeer intiem kan voelen? Is Tinder hier overbodig? Niet zozeer door de religie en culturele wijze waarop matches gemaakt worden. Maar overbodig, doordat er al zoveel diepte zit in kleine contactmomenten? Momenten die door alle openheid in de westerse cultuur een zekere kracht hebben verloren? Hebben we Tinder nodig om elkaar te vinden? Leert Tinder ons meer waarde toe te kennen aan kleine momenten van intimiteit? Of zijn de coronials een blessing in disguise? Laat Tante Cor ons de kracht van aanraking, samenzijn en analoog contact weer voelen?

Heeft de openheid van een westerse cultuur met datingapps uitgelokt dat we als onverzadigbare Duracell-sekskonijntjes rondhuppen en geen genoegen meer weten te nemen met de kracht van oogcontact?

Ik reken mijn instant noodles, 2 banaantjes en fles water af en draai, op een voor mij, bescheiden wijze mijn hoofd weg en mompel een bedankt. Ik ben een onbekende, een vreemde, een westerse toerist en dat zal in het tijdsbestek van deze aankoop niet veranderen. In het tijdsbestek van het afrekenen van mijn boodschappen leer Ik hoe een blik intiemer en kwetsbaarder kan zijn dan naakt wachten op een onbekende Tinderdate voor ruige werkseks.

Zodra ik thuis ben, open ik een laatste keer Tinder. De app vertelt mij wederom dat er geen potentiële matches zijn gevonden in mijn omgeving. Ik verwijder de app en denk met een glimlach terug aan het moment in de winkel. Het was geen date, er was niets seksueels en toch voelde ik me meer gezien dan tijdens de gemiddelde Tinderdate van de afgelopen twee jaar. Inderdaad, geen potentiële matches hier, maar misschien ga ik hier meer over intimiteit en seksualiteit leren dan gedacht. 

Tot die tijd…

P.S. I’d fuck you.