vorige
vorige

p.s. i’d fuck you #6

zo’n dag dat je wil neuken.

Zo’n dag dat je het niet kan nalaten iedereen geil aan te kijken. Heftige fantasieën over de conducteur die de coupé binnenloopt. Het moment dat hij om je kaartje vraagt, kan jij alleen maar denken aan hoe hij je tegen de deur gooit. De hand die uit zijn uniform steekt, grijpt je in je haar en laat zijn hand langzaam naar je nek glijden. Eén vinger laat hij vanaf je oor over je sleutelbeen glijden terwijl donkere ogen intens in die van jou blijven staren. Zijn hete adem die op je gezicht slaat, terwijl zijn heupen harder tegen die van jou duwen zodat je zijn stijve goed voelt. 


Zo’n dag dat je aan het werk bent en je collega tegenover je niet alleen maar je collega is. Zo’n dag waarop die zo verleidelijk is, wanneer die gepassioneerd over diens vak spreekt dat je niet kan wachten je handen onder diens trui te laten verdwijnen. Jouw handen over diens borstkas. Een tong die over tepels glijdt en een heet en vochtig spoor naar beneden volgt, terwijl een ademhaling versnelt en overgaat in een kreun. 

Het jammere is; zulke dagen heb ik niet zoveel als ik aan de anticonceptie zit. Ik merkte pas hoe hoog mijn natuurlijke libido kon zijn toen ik na 7 jaar de pil slikken, besloot de stoppen. De pil had voor mij een aantal voordelen; ik kon me helemaal de getver wippen zonder zwanger te worden (dûh) en mijn natuurlijke huidverjongingsprogramma (lees: een-grinttegel-zijn-tot-je-80ste) was iets minder actief. Tot op een zeker punt allemaal leuk en aardig.

Maar toen er zo rond mijn 16e meer vastere relaties de hoek om kwamen kijken, leek het de huisarts, in overleg met mij, een goed idee om aan de pil te gaan. Althans… Overleg? Als ik bedenk wat voor een rol een medisch specialist in het leven van een tienermeisje zou moeten spelen wanneer het over seksualiteit gaat, dan denk ik vooral aan; informeren, adviseren en begeleiden. Informeren over hoe een hormonaal tienerlijf van een meisje werkt, adviseren over de consequenties hiervan en begeleiden in het maken van de juiste keuzes voor jouw specifieke lijf. So I assumed.

Foto: Marylène Rutten

Wat er daadwerkelijk gebeurde, was iets anders dan bovenstaande opties. Want uiteindelijk bleek; ook mijn huisarts is maar een mens. En laat zich meeslepen in de meningen en ideeën van alledag. Los daarvan, was er destijds nog minimaal onderzoek gedaan naar de anticonceptiepil. Dus ook voor artsen was de informatie over bijwerkingen en gevolgen op mijn hormonale ontwikkeling voor de langer termijn minder bekend dan nu. Daarnaast was het geven van een dagelijkse pil een eenvoudige manier om ervoor te zorgen dat het gemiddelde seksueel actieve meisje niet zomaar zwanger zou worden.

“Zwanger.”
Hét codewoord dat ervoor zorgde dat als het maar door de juiste mensen tegen je gezegd werd, je die trombose-pil naar binnen werkte in hetzelfde tempo waarin de gemiddelde dertiger X naar binnen trapt.

Ik, als 16-jarige pubervrouw, had van mijn omgeving geleerd en meegekregen dat zwanger worden en tienermoeder zijn vooral geen wenselijke #lifegoals waren. Mijn vrienden, familie en leeromgeving in de vorm van een middelbare school hadden dat genoeg geshamed om er zeker van te zijn dat je dát echt niet wilde. Zwanger worden op je 16e was je toekomst vergooien, in de goot terecht komen en vooral Heel Slecht voor je Reputatie. Alle tienermoeders zijn namelijk onverstandige vrouwen en alle onverstandige vrouwen zijn slettenbakken. In die volgorde.  

Foto: Marylène Rutten

Uiteraard kun je beargumenteren dat je als 16-jarige vrouw nog niet een volledige ontwikkeling hebt ondergaan om goed te kunnen overzien wat voor een consequenties bepaalde keuzes hebben. Waarbij je je ook af kunt vragen hoe gezond en goed het voor sommige vrouwen is om op hun 16e al moeder te worden. Ik ben het er absoluut mee eens dat je als vrouw in ontwikkeling daarin begeleid moet worden. En niet alleen als vrouw, óók mannen moeten begeleid worden in de verantwoordelijkheid van een volwassen lijf betekent. Welke verantwoordelijkheid beide partijen dragen bij het hebben van seks en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Maar met de nadruk op begeleiding. Naarmate ik ouder word, stoor ik mij er in toenemende mate aan dat het shamen van vrouwenlijven, welke geaccepteerd lijkt te zijn onder de noemer “begeleiding”. De angst en schaamte rondom seksualiteit bij een vrouw is zo enorm dat het starten van anticonceptie niet voelt als een keuze maar als een plicht. Een bescherming van niet alleen je baarmoeder en, wellicht je toekomst, maar ook je Reputatie. Je wil niet met een bolle buik op school rondlopen waarbij iedereen er bij binnenkomst van jouw lijf er direct aan herinnerd wordt dat jij die onverstandige vrouw (lees: slet) bent die seks heeft gehad. Naarmate je buik groeit, groeit het judgement namelijk ook. Waarin je jezelf keer op keer te verdedigen hebt. 

Bovenstaande is nergens bedoeld als promotie voor tienerzwangerschappen. Ik denk absoluut dat dit verstrekkende gevolgen heeft en voor zowel de tienermoeder als het kind-van-tienermoeder misschien lang niet altijd ideaal of wenselijk is. Maar ik vind het kwalijk dat judgement en shaming gebrúíkt wordt om jonge vrouwen richting anticonceptiekeuzes te duwen die wellicht niet het best passend zijn voor een lijf. En al helemaal voor lijven in hormonale ontwikkeling. Daarin heb je als vrouw informatie, advies én begeleiding nodig. De rol die een huisarts op zich zou moeten nemen. En evengoed moeten jongens en non-binaire op die leeftijd geïnformeerd, geadviseerd en begeleid worden in de consequenties van het hebben van een seksueel actief lijf. Leren over consent, anticonceptie en wat dit met een lijf doet, welke verantwoordelijkheid beide partijen te dragen hebben en het normaliseren van safe-seks en het testen hiervan.

Het praten over SOA-testen net zo normaal maken als de gesprekken over COVID-thuistesten en COVID-teststraten nu zijn geworden zijn.    

Maar mijn huisarts was op mijn 16e uitgesproken voorstander van de anticonceptiepil. Zo. Weer een tienermeisje beschermd tegen de hel die ‘tienermoeder’ heet. Er even aan voorbijgaande dat een tienermeisje óók een lichaam heeft dat nog volledig in ontwikkeling is. Haar hormooncyclus, het lijf zelf, het herkennen en léren kennen van je lichaam en wat het doet is nog volledig in de gang. En over het algemeen zijn artsen de Google Mapsen van het lichaam; als er iets gebeurt met je lijf waar jij geen kennis over hebt, dan ga je naar een arts zodat hij/zij/hun/die je kan vertellen wat er aan de hand is. En je ondersteunt in het maken van de beste keuze voor jou.

Stel je nou voor dat Google Maps voor jou zou bepalen dat het echt heel veel beter is als je elke dag over de snelweg naar je werk gaat. Handig, want je hoeft niet over landweggetjes en je racet in één keer door naar je werk. Maar, waar Google Maps geen rekening mee houdt is dat jij het misschien wel fíjn vindt om over de landweggetjes te rijden. Je houdt van door de natuur rijden en wat zien van de wereld. Of je vindt rijden op de snelweg misschien wel eng. Óf je hebt simpelweg een hekel aan de file van 5 min waar je elke dag even in staat bij dat ene kruispunt. Gelukkig hebben ze daar bij Google Maps iets op gevonden; ze geven je de verschillende opties mét alle afwegingen. Welke route is het snelst, welke route heeft het meeste file, welke route gaat over alleen snelwegen of juist zonder tolwegen.

Google Maps doet wat de gemiddelde huisarts bij 16-jarige tienermeisjes niet doet; zonder judgement begeleiden en keuzes aanbieden, passend bij jouw behoeftes.

Nadat ik al enkele jaren aan de pil zat, een steady relatie had en meer bezig was met onderzoek op het gebied van mijn eigen gezondheid, kwam ik tot de volgende conclusie. De pil werkte niet voor mij. Ik had last van een legio klachten waarvan ik dacht dat iedereen die wel had. Alleen bleken deze, toen ik ze opzocht (inmiddels was internet een mogelijkheid), allemaal bijwerkingen van de pil. Overigens nádat ik drie keer bevestiging had gekregen dat ik een tumor de grootte van een citroen in mijn brein had en geen mandarijnen meer mocht eten tijdens volle maan. Kreeg je ook citroenen van in je hoofd. Lange leve internet.

Het was informatie die mijn huisarts mij nooit had gegeven. Zowel over die mandarijn, als de bijwerkingen over de pil. Mijn huisarts had mij destijds alleen aangegeven dat als ik menstrueerde en seksueel actief was, dat het dan verstandig was om aan de pil te gaan. Destijds waren er geen andere opties, buiten de pil om, genoemd. En buiten mijn biologieles had ik nooit informatie gekregen over de verschillende mogelijkheden. En daarbuiten waren er weinig andere opties. Ik had geen volwassenen om mij heen die uitgebreid met mij de opties bespraken en zoeken op internet was destijds geen reële mogelijkheid. Mijn huisarts had verzuimd. Wellicht bij gebrek aan kennis. 

Wellicht omdat het shamen van vrouwenlijven, dat vandaag de dag nog actief is op scholen (geen-korte-rokjes-want-dan-is-de-docent-afgeleid), op werkplekken (geen-blote-schouders-met-heet-weer-want-daar-heeft-je-collega-last-van) of simpelweg op straat (geen-hjiab-want-in-NL-geen-onderdrukte-vrouwen), zich ook een weg in de praktijkruimte van mijn huisarts had gevonden.

Hoe dan ook. Enkele jaren later, ik was inmiddels 21, besloot ik het heft in eigen handen te nemen. Nádat ik het eerst besproken had met mijn partner. Het voelde raar om toestemming te vragen aan mijn partner over mijn eigen lijf, maar tegelijkertijd was ik niet anders gewend. Niet omdat mijn toenmalige partner over mij besloot, in de verste verte niet. Maar omdat ik van kind af aan geleerd had dat ik dit soort besluiten over mijn lijf in overleg met anderen te maken had. Als meisje kleed je je niet met alleen je eigen mening; je cultuur, je tribe, je gemeenschap, de fucking reclames op tv besluiten wat allowed is te dragen als vrouw. Jurkje, broek, blote schouders, hjiab. Diezelfde druk voel je als vrouw bij veel zaken in meer of mindere mate. En ik voelde die druk zo ook bij het maken van keuzes met betrekking tot mijn eigen lichaam; veranderen van anticonceptie. 

Of mijn vriend het oké vond als ik over zou gaan op een andere wijze van anticonceptie. Of mijn vriend het oké vond als we gebruik zouden maken van condooms in de tussentijd. Of mijn vriend het oké vond als ik een tijdje geen anticonceptie zou gebruiken. 

Ik had destijds een kickass vriend die mij al snel verzekerde dat mijn lijf, míj́n lijf was. En hij nooit van mij zou verwachten iets in mijn lijf te stoppen waar ik niet op zat te wachten (dubbele woordwaarde). Zolang hij vooraf in ieder geval op de hoogte was. Reasonable. Mijn huisarts was, nog steeds, wat minder openminded. Toen ik zeer ongemakkelijk het gesprek opende over anticonceptie, werd ik niet op mijn gemak gesteld of was er ruimte om op open wijze over mijn seksualiteit te praten. Nogmaals; ik was inmiddels 21. Vervolgens informeerde ze me onvolledig over de mogelijke opties. En toen ik uiteindelijk mezelf door de schaamtegrens heen drong en zelf de optie van een spiraal op tafel wierp, werd deze rigoureus van tafel geveegd, want deze zou voor 5 jaar in mijn lijf zitten en “wilde ik dan geen kinderen?”. Mic drop van de huisarts.

Het was genoeg om mij en al mijn zelfverzekerdheid met mijn staart tussen de benen terug naar huis te laten gaan. Waar ik zelf besloot dan volledig te stoppen met pillen, schaamte en opgelegde ideeën en meningen over wat ik zou doen met mijn lijf. Geen rotzooi meer in mijn lijf, maar eens ontdekken wat mijn lijf was zónder dat het volgepropt werd met hormonen. En oh my. Wat heeft mijn poes daar een plezier van gehad. En mijn toenmalige vriend. Die natuurlijk ook. 

Het jammere was dat ik mijn lijf zoveel eerder en anders had kunnen ontdekken. Er waren zoveel mogelijkheden, zoveel informatie die ik als 16-jarige vrouw graag al over mezelf had gehad. Maar vooral; het was zó fijn geweest als ik me vrij genoeg had gevoeld hierover te spreken zonder beschaamd te worden door mijn omgeving. Het was fijn geweest om aan schaamte-lóze informatie te kunnen komen. Want dan had ik eerder kunnen genieten van zo’n dag dat je jezelf verwent door alleen naar de sauna te gaan. Per ongeluk met je kleine teen haar voet aanraakt. Jouw al warme lijf reageert met nog meer hitte als het teen-tegen-teen-contact nét iets te lang duurt, zolang dat je weet dat het eigenlijk meer huid-op-huid-contact is en je niet meer ontkomt aan oog-in-oogcontact. Haar knalblauwe ogen die zich in de jouwe boren, waardoor je niet alleen maar een dampend lijf hebt, maar ook stomend hete gedachten.

Zo’n dag dat je wil neuken. Zonder schaamte. Zonder beperkingen. Zo’n dag als alle anderen. Maar dan heet. Als een broeierige zomerdag in juni.
Een zonde dag.
Zo’n dag. 

P.S. I’d fuck you.